In het bos.

Vertragen, zinvolle vragen…

Dit is een verhaal van Johan en Sofie. Johan en Sofie leven in een wereld van snel, uitdagend, en vooral van veel; veeleisend, veel verantwoordelijkheid, van veel weten, veel beslissingen, adrenaline, stress… Soms kijken ze naar elkaar en zeggen. Dit is toch normaal, hé. Dit is toch hoe ‘we’ het doen. Niet? Dan halen ze hun schouders op en rennen verder.

Op een dag gaan ze een stukje wandelen het bos. In het begin snel, maar daarna trager. Dan kijken ze naar elkaar en fluistert Sofie. ‘Hoe wij leven is toch niet normaal. Wat we met de aarde aan het doen zijn, is toch niet normaal. Het moet toch ook anders kunnen. Niet?’

In stilte wandelen ze verder, hand in hand. Hun liefde stroomt, samen met oneindige veel ideeën ‘hoe ze het anders zien’. Ideeën vol trager, gezonder, eerlijker, liefdevoller. De ene al wat gekker dan de andere. Ze glimlachen. Bevrijdende ideeën. Enthousiasme en opwinding stromen door hun lichaam.

Bevrijdende ideeën vol trager, gezonder, eerlijker én liefdevoller.

Dan kijken ze elkaar aan. Machteloosheid vult hun ogen. ‘Maar hoe moeten we hier in godsnaam aan beginnen.’ Ik weet het écht niet’, zegt Johan. ‘En ik begin nergens aan vooraleer ik weet hoe ik het allemaal moet doen.’ ‘Ik vind het veel te spannend al die veranderingen’, ‘wat gaan ze wel niet denken van ons’, zegt Sofie.

Vertragen, zinvolle vragen en veel angst.

Ze wandelen terug naar huis. ‘Terug naar veel’, denkt Johan ‘Dat ken ik goed’. Sofie volgt. Beetje beduusd. Hun lichaam zwaarder. Jammer… Want dat gevoel van bevrijding gaf zoveel energie en ontspanning. Terug thuis voelt ‘thuis’ toch anders. Maar dat gevoel negeren ze. Morgen weer naar kantoor. Veel belangrijke projecten.

Zwaarte, ontkenning en afleiding.

Het is niet zo’n opbeurend verhaal. Sorry… Zou je het verhaal graag anders zien aflopen. Wel ik ook. Oké.

We waren dus bij Johan en Sofie, snel en veel, dan trager in de natuur, het kan anders gevoel, ideeënstroom, lichaam vol opwinding, bevrijding… Daar gaan we dan opnieuw.

Vertragen, zinvolle vragen, moed en vrijheid.

… Dan kijken ze elkaar aan. Nieuwsgierigheid en moed als sterretjes in hun ogen. ‘Laten we samen op avontuur gaan’, zegt Sofie. ‘We weten niet hoe we eraan moeten beginnen, maar ik ben er zeker van dat we het gaandeweg wel zullen ontdekken. We moeten gewoon trager stappen, heel goed opletten, stiller praten, en goed luisteren, niet naar onze angsten maar naar het gefluister van het kind in ons.’ De antwoorden zijn er.’ Johan voelt Sofie en geeft haar een knuffel. ‘Ik ga mee!’ Rustig en kalm stappen ze verder. Genietend van samen onderweg te zijn naar een nieuw verhaal. Anderen zien hen wandelen en volgen hen. Waarom dat weten ze niet precies. Maar het voelt zo goed.

Beter. Toch?

Anderen zien hen wandelen en volgen hen. Waarom dat weten ze niet precies. Maar het voelt zo goed.

In welk verhaal leef jij? In welk verhaal wil jij leven? Wil jij ook vertragen, zinvolle vragen stellen en de moed en vrijheid voelen om antwoorden te vinden? En vooral om als leider van de toekomst anderen te inspireren?

Geef een reactie